4 ay önce
4 ay önce

The Medium – İnceleme: “Biz başka dünyaların insanıyız”

Sizin de fark edebileceğiniz suretiyle kaygı oyunları seneler içinde birazcık usul değiştirdi. Yaşı birazcık daha büyük olanlar Resident Evil’ın daha oldukca hayatta kalma temalı oyunları ya da büsbütün atmosferi ile sizi içine çeken Silent Hill oyunlarıyla bu çeşide aşina oldu. Seneler içinde de ister istemez dehşet cinsinin örnekleri değişiklik gösterdi. Lakin son periyotta güya birazcık yeniden bir geriye dönüş yaşıyor üzereyiz. Ne yazık ki son periyotta büyük firmaların neredeyse hepsi dehşet oyunu yapmaktan çekiniyor. Bu yüzden iş birazcık daha ufak geliştiricilere kalmış durumda ki son devirde kaygı oyunu açısından muntazam diyebileceğimiz yalnızca birkaç tane geliştirici var. Bunlardan biri de daha öncesinde Blair Witch, Layers of Fear ve Observer oyunlarının geliştiricisi olan Bloober Team. Bugün inceleyeceğimiz oyun da Bloober Team’in yeni dehşet oyunu The Medium.

Yayıncılığını ve geliştiriciliğini Bloober Team’in yapmış olduğu psikoloji kaygı oyunu The Medium geçtiğimiz günlerde Xbox Series X/S ve PC için gösterildi. Ayrıyeten oyun çıkmış olduğu an prestijiyle da Xbox Game Pass sisteminde erişilebilir duruma geldi. Pekala The Medium iyi mi olmuş? Oyun bazı istikametlerinden hakkaten ziyadesiyle başarı göstermiş tatminkar olsa da kimi kısımlar nitekim ne yazık ki başarısız olmuş. Daha detaylı bir şekilde bakalım.

Kıssa

Her şeyden evvel oyunun kıssası ile başlamış olalım. Oyunda Marianne isminde medyum olan bir karakteri canlandırıyoruz. Vaftiz babası diyebileceğimiz birinin vefatının akabinde ana karakterimiz enteresan bir vaka yaşar ve ruhlar alemine gidebildiğini farkına varır. Tam bunu yaşamış olduğu anda da bir telefon alır ve Thomas isminde birisi, bir otelde kendisini bulmasını ister. Otele gideriz ve kıssa büsbütün adım atar. Spoiler olmaması ismine kıssayı burada keseyim lakin oynanışa değinebilmem ismine öyküden bir iki detay paylaşmam gerekiyor. Gittiğimiz otelde oldukca fazla insan ölmüş ve muntazam bir mevt olmadığı için hepsinin ruhu parçalanmış. Ikimiz de hem oteli hem de Thomas isminde kişiyi araştırmaya başlıyoruz ve oyun başlıyor. Oyunu diğeri oyunlardan ayıran en temel özellik ise ruhlar diyarına gidebiliyor olmamız. Bu durum normal olarak diğer oyunlarda birçok kez işlenmiş bir durum lakin bu sefer karakterimiz ruhlar diyarı ve gerçek tarafta birebir anda bulunuyor. Doğrusu ekran ikiye bölünüyor ve iki karakteri de eş vakitli olarak yönetiyoruz. Oyunun tüm oynanış mekaniği de bu iki boyut ortasındaki vakalara odaklanmış.

Oynanış

Oyunda kimi zaman yalnızca gerçek boyutta, kimi zaman de yalnızca ruhlar aleminde bulunuyoruz ve tek boyutta denetim ediyoruz karakterimizi. Fakat kimi zaman de birebir anda iki tarafı birden denetim ediyoruz. Hangi taraftaki karakteri denetim ederseniz edin, eş vakitli olarak başka taraftaki karakter de tıpkı halde hareket ediyor. Kimi zaman başka taraftaki karakter size gösteriliyor kimi zaman gösterilmiyor. Söylediğim suretiyle oyunun oynanış mekaniği de büsbütün bu geçişlerde. Eğer bir yanda ulaşamadığınız bir yer var ise başka tarafa geçerek orada yapabiliyorsunuz. Bu geçişleri oyun içinde aynalar yardımıyla yapıyorsunuz. Aynanın olmadığı yerlerde bu geçişler size bırakılmıyor lakin. Ayna olmayan kısımlarda bir tek oyun istediği vakitlerde size alemler ortası gezi yaptırıyor. Bu formda de oyundaki tüm bulmacaları çözüyor, giremediğiniz bölgelere giriyor ve oyunu ilerletiyorsunuz. Doğrusu bakmış olduğunuzda oyun son aşama doğrusal olarak ilerleyen bir oyun. Oldukca karmaşık suretiyle gelmiş olabilir fakat rahat olun pek mütevazı yapılmış, karmaşık değil. Oynanış manasında bir iki küçük mekanik daha var fakat onlar da direkt olarak spoiler olur, bu yüzden o kısmı geçiyorum.

Daha evvelki görsellerde de gördüğünüz suretiyle oyun üçüncü kişi bakış açısına haiz lakin kamera açısı durağan(durgun). Telltale oyunlarında gördüğünüz usulde şu demek oluyor ki özetlemek gerekirse. Karakterinizi sağa sola hareket ettirebiliyorsunuz fakat oyun kamera açısını kendisi sunuyor. Siz de bu esnada yalnızca etkileşime geçilecek eşyanın yanına gidiyorsunuz. Bu üslup bir oynanış açıkçası oyuna uymamış lakin niçin bu türlü bir şeyi tercih ettiklerinin sebebini de daha oyunun başlangıcında anlıyorsunuz. Bulmacalar oyunun övülebilecek bir öteki özelliği lakin bulmacalar oyunda oldukca fazla değil, oyun daha oldukca keşfetme üstüne ve yitik eşyayı bulma üstüne heyeti lakin çıkan bulmacalar da sizi zorlamıyor ve keyif veriyor.

Bir kaygı oyunundan kelam ettiğimiz için normal olarak oyunun iyi mi bir kaygı tecrübesi sunduğunu da söylemek gerek. Söylediğim suretiyle oyun genel olarak keşfetme üstüne konseyi olduğundan atmosferin oldukca sağlam olması gerekir, eğer korkutmak için kolay yollara gitmemişse. Kolay yollardan kastım da karşınıza ansızın çıkan şeylerle sizi yerinizden zıplatmak. Oyunda bu biçim çiğlikler yok. Oyunun hakikaten bence en başarı göstermiş olduğu noktası atmosferi. Atmosferin hoşluğunu yükselten şeylerin başlangıcında da ruhlar aleminin oldukca hoş tasarlanması ve normal olarak müzikler geliyor. Müziklere sonrasında değişik bir ayraç açacağım. Oyun sizi genel olarak atmosferi ile korkutuyor lakin oyuna bir de sizi huzursuz edecek, daha davranışlarında ölçülü davranmanızı sağlayacak olan bir karakter bulunuyor. Resident Evil 7’deki suretiyle veya Amnesia oyunundaki bir düşman var ve yer yer arşınıza çıkıp sizi rahatsız ediyor. Bu bölümde küçük bir eleştiri yapmam gerek. Bu yer yer kaçtığınız karakter veya saklandığınız karakterin olduğu sekanslar ne yazık ki oldukca başarı göstermiş değil. Karakter birden karşınıza çıkınca korkuyor lakin sonrasında onun hareketleri kısa izledikten sonrasında daima tıpkı şeyi yaptığını fark ediyorsunuz ve rahatça uzaklaşabiliyorsunuz. Birebir formda kamera açısının durağan(durgun) olması da tansiyonu düşürüyor. Oyundaki düşmanlara karşı da elinizden bir şey gelmiyor yalnızca onları anlık afallatabiliyorsunuz.

Oyunun dehşet kısmında aslına bakarsak bir farklılık var. Bildiğiniz suretiyle oyunlarda ölüler diyarına gidiyorsanız veya ruhu huzura ermemiş biri var ise genel anlamda tatsızlık çıkarır. Fakat bu oyunda size destek oluyorlar. Onlarla ilgilendiğiniz kısımlar daha rahatlatıcı ve memnunluk veren kısım. Bu yüzden bu türlü bir farklılık olması oyunun havasını birazcık değiştirmiş ve güzle bir iş çıkartmış ortaya.

Gelelim oyunun teknik kısmına. Görsel açıdan oyun averaj üstü diyebilirim. Bilhassa ışın seyretme açıkken hoş bir görsellik sunuyor lakin bu oyunun yeni kuşağa çıktığını unutmamak gerek ve ben açıkçası oynarken yeni jenerasyon bir oyun oynadığımı hissetmedim. Her konsol geçişinde aslına bakarsak yaşanır bu, birinci oyunlar pek de yeni jenerasyon suretiyle hissettirmez. Yanlış anlaşılmasın oyunun görselliği makus değil. Yalnızca oldukca oldukca güzel değil. Yalnızca muntazam. Daha evvel bahsettiğim suretiyle oyunda niçin bu üslup bir kamera açısı kullanıldığını birazcık oynayınca anlıyorsunuz. Kamera açısının bu türlü olmasının sebebi büyük bir ihtimalle ekranın bölünmesi durumu. Aslına bakarsak bir tek bu yüzden oyunun PC’deki sistem gereksinimleri birazcık yüksek. Oyun karşınıza aslına bakarsak birbirinden değişik iki ekran sunmuş olduğu için ve bu tarz şeyleri tıpkı anda renderladığı için donanımı ziyadesiyle zorluyor. Bu yüzden oyuncuya kamera açısı bakımından daha çok özgürlük verilip güzelce zorlamak istememişler. Bu ortada bu dediğimi mahallî co-op oyunlarla karşılaştırmayın. Ekranın ikiye bölündüğü co-op oyunlarda birebir görüntü bir kere renderlanır ve siz yalnızca renderlanan manzaranın içinde değişik bölgelere bakarsınız. Bu oyunda ise birbirinden büsbütün değişik iki görüntü renderlanıyor.

Müzikler ve Sesler

Son olarak bir de müzik ve seslerden bahsedelim. Oyunun müzikleri nitekim çok büyük. Aslına bakarsak bu şaşırtan da değil zira müzikleri Akira Yamaoka ve Arkadiusz Reikowski tarafınca yapılıyor. Doğrusu geliştiricinin evvelki oyunlarını geliştiren müzisyen ve Silent Hill’ın müziklerini meydana getiren isim tarafınca.

Birebir formda ses dizaynları da bir epey hoş. Bilhassa oyunda yer yer dinlediğiniz seslere nazaran hareket etmeniz gerekiyor. Hem bu kısımlar pek başarı göstermiş hem de yer yer rahatsız edici. Âlâ manada rahatsız edici naturel bu oyunun dehşet oyunu bulunduğunu unutmamak gerek.

Netice

Tüm ayrıntıları ile beraber toparladığımda oyun için genel olarak “iyi” yorumunda bulunabilirim. Oyunlara puan vermeyi sevmem, bunun yerine kimlere tavsiye edilebilir kimlere edilmez bunu söylemeyi daha hakikat buluyorum. Bu yüzden yeniden birebir şekilde yapacağım.

Dehşet oyunu oynayamayanlar bu oyunu da oynayamaz, oyun ürkütücü bir atmosfere haiz. Kaygı oyunu oynayabilenlere ise kolaylıkla tavsiye ederim. Değişik mekanikleri denenmiş ve bana nazaran deneyimlenmesi ihtiyaç duyulan bir oyun The Medium. Ayrıyeten oyunun Xbox Game Pass’te olması da mükemmel bir artı. Bu yüzden kesinlikle deneyin derim. Yok “Ben direkt almak isterim Steam’deki fiyatına karşılık mi?” derseniz, şu anki fiyatını hak ettiğini söyleyemem zira oyun 7 saatlik bir deneyim sunuyor ve o fiyata bu mühlet kısa. Bu yüzden 100 TL civarına düştüğünde düşünebilirsiniz.

The Medium, benim oynarken korktuğum ve bu yüzden kapatmak istediğim, kapatınca da yeniden girmek istediğim bir oyun oldu.

Kaynak: Donanimhaber

Etiketler :
Paylaşın